Bazı yolculuklar kilometrelerle ölçülmez. Gördüğünüz manzarayla, tanıdığınız insanlarla, paylaştığınız lokmayla ve içinize yerleşen güzel duygularla ölçülür.
Bolu'nun yaylalarında, ormanlarında ve patikalarında yaşadığımız altmış kilometrelik yolculuk, böylesi bir maceranın başlangıcı oldu.
Bazı günler vardır, takvimde sıradan bir tarih olarak durur ama insanın hafızasında kendisine özel bir yer açar.
Ne zaman hatırlasanız yüzünüzde bir tebessüm belirir.
Çünkü o gün kendinizden uzaklaşmamış, daha çok kendinize, doğaya ve insana yaklaşmışsınızdır.
İşte geçtiğimiz gün Bolu'da yaşadığımız bisiklet turu benim için tam da böyle bir gündü.
Bu defa iki bisiklet topluluğunun yolları, yalnızca aynı güzergâhta değil, aynı heyecanda buluşmuş oldu.
Tabiatın Kalbi Bolu Bisiklet Amatörleri Derneği (TABİAD) ile Abant Bisiklet Grubu Rüzgârlar, ilk kez ortak bir tur organizasyonunda bir araya geldi.
Halil İbrahim Yıldıran ve İlker Turan Akoğlu yönetimindeki TABİAD ile Muhittin Özçelik liderliğindeki Rüzgârlar, Çakmaklar Yaylası, Sarıçam Ormanları ve Karadere güzergâhında pedal çevirmek üzere buluştu.
Her güzel organizasyonun görünmeyen bir mutfağı vardır.
Katılımcılar çoğu zaman yalnızca başlangıcı, güzergâhı ve güzel anları görür. Oysa arka planda ciddi bir emek, hazırlık ve sorumluluk bulunur.
TABİAD ekibi turdan bir gün önce güzergâh planlamasını yapmış, haritayı çıkarmış, motosikletle keşif gerçekleştirmişti.
Biz de önceden incelenmiş, güvenliği ve geçişleri düşünülmüş yollardan bisikletlerimizle ilerledik.
Zira; bisiklet turları yalnızca bireysel kondisyonun sergilendiği sportif faaliyetler asla değildir.
Özellikle kalabalık gruplarda disiplin, kurallara uyum, birbirini gözetme ve takım ruhu hayati önem taşır.
Tur liderlerinin gruplarını yönetme biçimi, ekipman kullanımları, iletişim, molaların zamanlaması, yardımlaşma ve haberleşme gerçekten takdire değerdi.
Bisiklette hızlı olmak kadar beklemeyi bilmek de önemlidir. Öne geçmek kadar arkadakini kollamak, kendi performansını düşünmek kadar, arkadaşının güvenliğini gözetmek de bisiklet kültürünün bir parçasıdır.
O gün bu kültürün en güzel örneklerini gördük, yaşadık, birlikte deneyimleme fırsatı bulduk.
Çakmaklar Yaylası'ndan Karadere'ye doğru ilerlerken tabiatın renk değiştiren yüzüyle yeniden tanıştık.
Yeşilin altın rengine dönüşmesine, yaprakların bakır tonlarına bürünmesine, sarıçamların arasında ışığın başka türlü süzülmesine tanıklık ettik.
Bazen güneşin altında, bazen bulutların himayesinde, bazen çamların gölgesinde ilerledik.
Çeşmelerde durup kana kana su içtik. Şelalelerin şırıltısını dinledik. Nemli orman havasını içimize çektik. Yayla seviyelerine yükseldikçe havanın serinliğini tenimizde hissettik.
Ter ve çamur ise turun kendine has karakteriydi!
Bisikletin, ayakkabının, kıyafetin çamura bulanması kimi insan için bir sorun olabilirdi.
Oysa doğanın içine girdiğinizde çamurun da, manzaranın da, yolun da bir parçasına dönüşüyorsunuz.
Üstelik çamur; bulaşıcı olduğu kadar sevecen de!
İnsanın şehir hayatında çoğu zaman fark etmediği bir şey var:
Doğanın içinde hareket ettikçe; duyu organlarınız da yeniden çalışmaya başlıyor.
Rüzgârın yönünü, havanın kokusunu, toprağın dokusunu, yaprakların sesini daha fazla hissediyorsunuz.
Bisiklet sizi yalnızca bir noktadan diğerine taşımıyor; çevrenizi daha dikkatli görmeye, daha derin gözlemlemeye de davet ediyor.
Günün unutulmaz sahnelerinden birini de Cevat Yıldız Hocamız yaşattı.
Elektrik destekli bisikletiyle ilerleyen Cevat Hoca'nın, zorlanan genç bir kardeşimizi iple çektiğini gördük.
Şimdi bu manzarayı düşünün...
Bir tarafta yokuş, diğer tarafta yorgunluk, bir tarafta pedal çevirmeye çalışan genç bir bisikletçi; öte tarafta bisikletinin elektrik desteğine bir de yüreğinin gücünü ekleyen Cevat Hoca!
İnsanın insana desteği bazen böyle somut ve böylesi güzel bir görüntüye dönüşüyor.
Orman İşletmede verilen molada o genç arkadaşımızın yüzündeki mutluluğu okumak için okuryazar olmaya hiç gerek yoktu.
Gözlerindeki sevinç, yüzündeki ifade, yaşadığı rahatlama her şeyi anlatıyordu.
Bence bisiklet sporunun ruhunu anlatan en güzel karelerden biri buydu.
Çünkü spor yalnızca güçlü olanın ilerlediği, hızlı olanın kazandığı bir alan değildir.
Gerçek spor kültürü, geride kalanı da beraberinde götürebilme iradesidir.
Kısa bir ip, kilometrelerce uzunluktaki bir dostluk köprüsünden daha anlamlı olabilir!
Gelelim turun bir başka unutulmaz bölümüne: Pikniğe!
Bunca pedal, yokuş, orman havası ve temiz oksijen sonrasında öğle sofrasına oturmanın keyfi başkaydı.
İnanın, insanın damak hafızasında yer alan en müthiş deneyimlerden daha mükemmel tat zenginliğine yolculuğumuz başlamıştı.
Açlığın, emeğin, açık havanın ve dostlarla paylaşmanın birleştiği sofralarda lezzetin başka bir şeye dönüştüğünü fark ediyorsunuz.
Sadece sucuk ekmek değildi bizi doyuran.
Sucuğu közde pişirirken yanan el umurumuzda bile değildi.
Sohbetler, espriler, kahkahalar ve yeni tanışıklıkların dost sıcaklığı, ateşe yanaşan elin sıcaklığından daha sıcaktı.
İlginçtir, bazı insanlarla tanışmanız için yıllara ihtiyacınız olmaz.
Birkaç saatlik yol arkadaşlığı, ortak bir yokuş, paylaşılan bir mola, birlikte çekilen bir fotoğraf ve aynı sofraya oturmak yeterlidir.
Sabah birbirini tanımayan insanlar, öğleden sonra sanki kırk yıllık dostmuş gibi sohbet edebiliyor.
İşte sporun birleştirici gücü tam da burada ortaya çıkıyor.
İnsanlar mesleklerini, yaşlarını, sosyal konumlarını, günlük hayatın telaşlarını bir kenara bırakıp ortak bir paydada buluşuyorlar.
Hareket etmek, doğayı yaşamak ve birlikte güzel vakit geçirmek.
Bisiklet insanı değiştirir mi?
Bence evet. Hem de fark ettirmeden.
Bisiklete binmek öncelikle denge işidir. İnsanın iki teker üzerinde ayakta kalabilmesi için sürekli küçük ayarlamalar yapması gerekir. Hızınızı, yönünüzü, bedeninizi ve çevrenizi kontrol etmek zorundasınızdır.
Bir süre sonra bu denge arayışı yalnızca fiziksel olmaktan çıkar.
Sabretmeyi öğrenirsiniz. Her yokuşun kendi temposu olduğunu anlarsınız. Herkesin aynı hızda ilerleyemeyeceğini, bazen beklemenin de yol almak kadar değerli olduğunu kavrarsınız.
İnişlerde kontrolü, çıkışlarda direnci, molalarda dinlenmenin kıymetini öğrenirsiniz.
Üstelik bisiklet, insana seyretmeyi de öğretir.
Otomobille geçerken bir anlığına gördüğünüz manzarayı bisiklet üzerinde uzun uzun temaşa edersiniz. Bir ağacın gövdesine, bir kuşun sesine, yol kenarındaki çiçeğe, uzaktaki bir dağın siluetine dikkat kesilirsiniz.
Bisikletin en güzel avantajlarından biri de budur: İnsanı doğanın seyircisi olmaktan çıkarıp parçası hâline getirir.
Daha az tüketerek daha çok görür, daha az gürültüyle daha fazla ses duyar, daha yavaş ilerleyerek aslında daha çok şey keşfedersiniz.
Bir de işin sosyal tarafı var.
Bisiklet grupları insanları ortak bir heyecan etrafında buluşturur.
Yeni arkadaşlıkların, farklı kuşakların tanışmasının, bilgi ve deneyim paylaşımının önünü açar. İnsanın gündelik hayatındaki sosyal çevresini genişletir.
Böylesi organizasyonlar yalnızca spor yapan insanları değil, birbirini tanımayan toplulukları da yakınlaştırır.
Tur boyunca doğanın nemli ve serin havasını iliklerimize kadar hissettik. Yaylalarda ve ormanların içinde hava iyice soğudu. Ancak turu tamamlayıp Bolu'ya ulaştığımızda yaşadığımız duygu da görülmeye değerdi.
Bolu bana Antalya gibi geldi!
İnsan soğuk yayla havasından ve ormanın neminden çıkıp şehre dönünce, aynı şehrin havasını bambaşka hissedebiliyor. Meğer insanın sıcaklık algısı da biraz yaşadığı yolculuğa bağlıymış!
Bu da günün küçük ama güzel tebessümlerinden biriydi.
Bisiklet kültürü yaygınlaşmalı, doğa turları çoğalmalı
Bugün ülkemizde doğa sporlarının, bisiklet turlarının, yürüyüşlerin ve benzeri açık hava etkinliklerinin çok daha fazla desteklenmesi gerektiğine inanıyorum.
Çünkü bu faaliyetler yalnızca spor yapma imkânı sunmuyor. İnsanların birbirleriyle sağlıklı ilişkiler kurmasına, doğayı tanımasına, çevre bilincinin gelişmesine ve yaşadığı coğrafyanın güzelliklerini keşfetmesine katkı sağlıyor.
Bir bölgenin tanıtımı için bazen sayfalar dolusu yazıya, büyük organizasyonlara ihtiyaç yoktur. Doğru planlanmış bir doğa turu, o bölgenin güzelliklerini insanlara doğrudan yaşatabilir.
Yaylaları, ormanları, gölleri, şelaleleri, köy yolları ve birbirinden güzel rotalarıyla bisiklet turizmi açısından büyük bir potansiyele sahip.
Ancak bu potansiyelin değerlendirilmesi için güvenli güzergâhların belirlenmesi, bisiklet dostu yolların artırılması, kulüplerin ve derneklerin desteklenmesi, doğaya saygılı organizasyonların çoğalması gerekiyor.
Bisiklet kültürünü yaygınlaştırmak, aslında daha sağlıklı, daha paylaşımcı ve daha yaşanabilir bir toplumun oluşmasına da katkı sunmak demektir.
Elbette bütün bunları yaparken doğayı korumayı da unutmamalıyız. Gittiğimiz yerleri bulduğumuzdan daha temiz bırakmak, ormanlara ve canlılara saygı göstermek, bu kültürün vazgeçilmez kuralı olmalı.
Günün sonunda geriye altmış kilometrelik bir mesafe, güzel fotoğraflar, biraz çamur, biraz yorgunluk ve çokça mutluluk kaldı.
Ama en önemlisi, yeni dostluklar ve güzel hatıralar biriktirdik.
İlk kez ortak bir tur düzenleyen TABİAD ve Abant Bisiklet Grubu Rüzgârlar'ın bu birlikteliğinin devam etmesini, başka gruplara da örnek olmasını diliyorum.
Halil İbrahim Yıldıran, İlker Turan Akoğlu ve Muhittin Özçelik başta olmak üzere organizasyonda emeği geçen, güzergâhın hazırlanmasından turun yönetimine, güvenliğin sağlanmasından dayanışmanın yaşatılmasına kadar katkı sunan herkese gönülden teşekkür ediyorum.
Tur boyunca yan yana pedal çeviren, birbirine destek olan, molalarda sohbet eden, sofrada ekmeğini paylaşan bütün bisiklet dostlarına da ayrıca teşekkürler.
Bisiklet yalnızca iki teker üzerinde ilerleyen bir ulaşım aracı değil; insanları birbirine yaklaştıran, sabrı öğreten, dengeyi hatırlatan, doğayı sevdiren ve dostlukları çoğaltan güzel bir yaşam kültürüdür.
Bazen bir yokuşu çıkmak için biraz daha güç, bazen bir arkadaşın yardımı, bazen de Cevat Hoca'nınki gibi bir ipe ihtiyaç duyarsınız.
Ama yolun sonunda sizi bekleyen şey hep aynıdır: Birlikte başarmanın mutluluğu.
İyi ki pedallamışız, iyi ki tanışmışız, iyi ki bu güzel coğrafyada bir araya gelmişiz.
Daha nice yollara, daha nice yaylalara, daha nice dostluklara...
Pedallarınız dönsün, gönlünüz ferah, yolunuz açık olsun!