Bir ömür devlete hizmet etmiş, binlerce öğrenci yetiştirmiş, eğitim kurumlarında öğretmenlik ve yöneticilik yapmış emekli bir öğretmen olarak kendime şu soruyu soruyorum:

Köy öğretmenliğinden lise öğretmenliğine, okul yöneticiliğinden devletimizi ve Millî Eğitim Bakanlığımızı törenlerde temsil etmeye uzanan bir meslek hayatım oldu.

Festivaller yönettim, ulusal organizasyonlarda görev aldım; dönemin Cumhurbaşkanları Süleyman Demirel, Turgut Özal ve Kenan Evren ile tanışma ve görüşme fırsatı buldum.

Rahmetli Tugay Komutanımız Eşref Bitlis ile olan tanışıklığımı ve onunla kurduğumuz dostluğu ve samimiyeti yazmadan edemem.

Sınıflarda, spor salonlarında, okul koridorlarında binlerce öğrencinin hayatına dokundum.

Emekliliğimin ardından özel sektörde yöneticilik yaptım, siyasi çalışmalarda, teşkilatlarda sorumluluk üstlendim.

- “Bütün bunları bir özgeçmiş sunmak için değil, meslek hayatının ve devlet hizmetinin insanda bıraktığı birikimi hatırlatmak için anlatıyorum.”

Beni bu yazıyı yazmaya zorlayan ise bir meclis’te emekliler hakkında dile getirilen şu üzücü cümle oldu:

- “Büyük şehirlerde yaşayan emekliler eğer çalışmıyorsa o emekliden yüzde 15 kesinti yapılsın.”

Çok insafsız, izansız, vefasız ve incitici teklif karşısında şaşkınlığımı halâ üzerimden atamadım.

Emeklinin yıllar içinde eriyen maaşını, çalışan memura verilen seyyanen zamla emekli arasındaki makasın nasıl açıldığını konuşurken, devlet bununla ilgili formüller ortaya sunarken, çözüm olarak emeklinin maaşından kesinti yapılmasını önermek nasıl bir anlayış ve nasıl bir adalet terazisidir diye düşünden edemedim.

- Büyük şehirde yaşayan ve/veya yaşamayı tercih eden emekliyi cezalandırmak hangi aklın himayesindedir.

Nasıl bir duygu ve mantık bileşenidir akıl erdiremedim.

Emekli zaten geçim sıkıntısıyla boğuşuyor. Bir de yaşadığı şehrin bedelini maaşından ödesin! öyle mi?

Bu öneri hem trajikomik, hem de kara mizahın bile sınırlarını zorlayan bir yaklaşım değilse nedir?

Elbette en düşük emekli aylığı alan vatandaşlarımızın gelirinin iyileştirilmesi, asgari ücretle geçinmeye çalışan insanlarımızın şartlarının düzeltilmesi son derece önemli.

Kimsenin ekmeğinde, maaşında, gelirinde gözümüz yok.

Benim itirazım bir başkasının maaşının yükselmesine değil; 30 yılı aşkın hizmeti, ödediği primleri, derecesi, kademesi ve sorumlulukları bulunan memur emeklilerinin ekonomik haklarının yıllar içerisinde aşınmasınadır.

Birinci dereceden, 3600 ek göstergeyle emekli olmuş öğretmenler, yöneticiler ve yıllarca yüksek prim ödemiş memurların satın alma gücü neden aynı algı da birleşmiyor, konuşulmuyor.

Çalışan memura verilen seyyanen zamla, emekli memur arasında açılan makas neden sosyal medyada algı metotlarında yer bulmuyor.

- “Hizmetin, kıdemin, derece ve kademenin, ek göstergenin ve prim farklılıklarının karşılığı nasıl korunacak?”

Benim üzerinde durduğum mesele tam da budur.

Sosyal devlet, en düşük gelir grubunu elbette desteklemeli ve bunu yaparken yıllarca çalışmış, farklı sorumluluklar üstlenmiş diğer emeklilerin kazanılmış haklarını ve ekonomik konumlarını da korumalıdır.

- Bir emeklinin hakkını korumak, başka bir emeklinin hakkını azaltmayı gerektirmez.

Bugün bir markete girdiğimde fiyat etiketlerini karşılaştırmıyor, okuyup geçmiyor, hesap kitap yapmak için bakmıyorum.

Geçmişimi de hatırlıyor, ister istemez bir muhasebe yapma fırsatı buluyorum.

Dün rahatlıkla alabildiğim bir ürünü bugün alırken iki kez düşünüyorsam, alışveriş sepetine koyduğum her ürünü bütçeme göre yeniden değerlendiriyorsam burada yalnızca ekonomik değil, psikolojik bir durumun da var olduğuna dikkat çekmek istiyorum.

- Kira, faturalar, mutfak giderleri, ulaşım ve sağlık harcamaları derken insanın zihni de, cüzdanı kadar yoruluyor.

Bir zamanlar rahatlıkla gittiği sosyal mekânlara artık daha seyrek giden, dostlarıyla buluşmayı, ailesiyle dışarı çıkmayı, torununa eskisi gibi bir hediye almayı hesap etmek bir emeklinin hayatını kökten değiştirebiliyor.

Nereye gideceğine, ne yiyeceğine, ne alacağına artık yalnızca isteğiyle değil, cüzdanının imkânlarıyla karar veriyor.

Zincir marketlerin keyfiyetten yaptıkları indirim anlarını, kasım ayı indirimlerini iple çeker oluyor.

Eğitimi aynı, kültürü aynı, birikimi aynı, geçmişi aynı; ama ekonomik imkânları daraldıkça alışkanlıkları, sosyal çevresi ve yaşam biçimi değişen emekli, daha anlaşılır olmayı bekliyor.

Yıllarca çalışmış, topluma değer katmış bir insanın, emeklilik döneminde hayat standardını sürdürememesi yalnızca maddi bir kayıp değildir.

- Özgüveni, sosyal ilişkileri, psikolojisi ve geleceğe bakışı değişen bir insanın tüm algıları da yerle yeksan olabilir.

Bir öğretmen emekli olduğunda bilgisi, kültürü, yetiştirdiği öğrencileri ve topluma kattığı değerler emeklilik dilekçesiyle ortadan kalkmaz.

Bir yöneticinin yıllarca taşıdığı sorumluluk, bir kamu görevlisinin devlete verdiği hizmet de geçmişinden silinemez.

- “Öyleyse insanın ekonomik imkânları neden emeklilik döneminde sosyal hayatından uzaklaşmasına yol açacak kadar daralsın?”

Elbette çalışan memurun maaşıyla, emekli aylığının aynı olması beklenemez. Ancak emeklilik sistemi, insanın yıllarca oluşturduğu yaşam standardının makul ölçülerde korunmasını sağlayabilmelidir.

Emekli olmak, hayattan, sosyal ilişkilerden ve alışkanlıklardan emekli olmak değildir!

24 KASIM'DA ÖĞRETMENLERİMİZE BİR SELAM...

24 Kasım Öğretmenler Günü vesilesiyle bu satırları özellikle öğretmen meslektaşlarıma ulaştırmak istiyorum.

Görev başında sınıflara giren, geleceğin nesillerini yetiştiren öğretmenlerimize de, yıllarca aynı sorumluluğu taşıdıktan sonra emeklilik hayatına adım atan meslektaşlarıma da selam olsun.

- Öğretmenlik yalnızca bir meslek, maaş karşılığı yapılan bir görev değildir.

Bir çocuğun hayatına dokunmak, bir gencin ufkunu açmak, ona bilgi kadar ahlakı, sorumluluğu, sevgiyi ve özgüveni de kazandırmaktır.

Öğretmen, yalnızca ders anlatmaz; toplumun geleceğini inşa eder.

- Köy okulunda soba başında ders anlatan öğretmen de, büyük şehirlerde modern sınıflarda öğrencilerini yetiştiren öğretmen de aynı büyük sorumluluğun sahibidir.

Öğretmenliğin değeri, görev yapılan okulun büyüklüğüyle, unvanla veya makamla ölçülemez.

Bir öğretmenin emeği sınıfın kapısından içeri girdiği gün başlar ama emekli olduğu gün sona ermez.

- Bugün görevdeki öğretmenlerimizin çalışma şartlarını, ekonomik imkânlarını ve mesleki itibarını konuşurken yarının emeklilerini de düşünmek zorundayız.

Çünkü bugün görev yapan öğretmen, yarının emeklisidir.

Emeklilikte yaşanacak ekonomik kaygıların, mesleğin geleceğine ilişkin beklentileri ve genç öğretmenlerin umutlarını da etkileyeceğini unutmamalıyız.

Öğretmenin görevdeyken de, emekliliğinde de emeğinin karşılığını aldığı,

Ocak 2027 maaş düzenlemeleri yaklaşırken beklentim, tartışmaların yalnızca en düşük emekli aylığı ve asgari ücret üzerinden yürütülmemesidir.

- Bütün emekli gruplarının satın alma gücü, hizmet süreleri, primleri, derece ve kademeleri, ek göstergeleri ve kazanılmış hakları birlikte değerlendirilmelidir.

Hazine ve Maliye Bakanı Mehmet Şimşek'in ekonomi politikaları çerçevesinde emeklileri öncelediğini düşünmüyorum.

Daha fazla araştırma, daha kapsamlı değerlendirme ve somut çözüm önerileri görmek istiyorum.

- Bu noktada Cumhurbaşkanımız Sayın Recep Tayyip Erdoğan'ın AK Parti TBMM Grup Toplantısı'nda yaptığı;

“17 milyonu aşkın emeklimizin tamamını kapsayan bir iyileştirmeyi, yüce Meclisimizin de desteğiyle sene başından önce hayata geçireceğiz.”

açıklamasını son derece kıymetli buluyorum.

Kendilerine güveniyor, bu açıklamanın emeklilerimiz adına önemli bir umut ve beklenti oluşturduğunu düşünüyorum.

Her zaman olduğu üzere kendilerine güveniyor; kabinesine, ilgili bakanlarına ve Hazine'ye vereceği talimatların hayırlı sonuçlar doğurmasını temenni ediyor, şimdiden teşekkür ve dua ediyorum.

· Bir çok emekli dostum, öğretmenim bana şunları söylüyor ve yazmamı dile getiriyorlar

- “Bizim başkasının kazancında gözümüz yok. Ancak kendi emeğimizin, yıllarca ödediğimiz primlerin ve devlete verdiğimiz hizmetin ekonomik karşılığının zaman içerisinde eriyip gitmesine de razı değiliz.

- “Emeklinin yalnızca cebini değil, ruhunu da korumak gerekir.”

- “Emeklilik, yoksullaşma ve hayattan geri çekilme dönemi değil; yıllarca verilen emeğin huzurla karşılık bulduğu bir hayat dönemi olmalıdır.”

24 Kasım vesilesiyle görev başındaki ve emeklilik hayatındaki bütün öğretmenlerimize gönülden selam, sevgi ve saygılarımı sunuyorum.

Başta Başöğretmen Gazi Mustafa Kemal olmak üzere, eğitim camiamıza emek vermiş, aramızdan ayrılmış bütün öğretmenlerimizi rahmet ve minnetle anıyorum.

Biz öğretmenler, ömrümüzü başkalarının geleceğini aydınlatmaya adadık. Şimdi beklentimiz, kendi geleceğimize de güvenle bakabilmektir.

24 Kasım Öğretmenler Günü kutlu olsun.

WhatsApp Image 2026-11-22 at 13.33.44.jpegWhatsApp Image 2026-11-22 at 13.33.43.jpegWhatsApp Image 2026-11-22 at 13.33.43 (1).jpegWhatsApp Image 2026-11-22 at 13.33.42.jpeg